Tunel drogowy jest dwukierunkowy, o dwóch pasach ruchu, z równoległym tunelem ewakuacyjnym. Klasyfikowany jest jako drogowy, płytki, wykonany metodami górniczą i odkrywkową, jednonawowy o obudowie monolitycznej żelbetowej. Przekrój poprzeczny tunelu ma kształt podkowiasty, wynikający z charakteru pracy konstrukcji. Tunel ten ma za zadanie przeprowadzenie trasy przez Sobczakową Grapę (766 m n.p.m.), górę masywu Beskidu Żywieckiego. W budowie geologicznej występują utwory fliszu karpackiego o dużej zmienności warstw oraz kątów ich zapadania. Masyw fliszowy, w którym drążony był tunel, charakteryzuje się zmiennością strukturalną, a tym samym skomplikowaną tektoniką.
Podczas drążenia zastosowano zasady NATM, tj. Nowej Austriackiej Metody Budowy Tuneli, w myśl których górotwór stanowi element konstrukcji nośnej obiektu. Podczas drążenia używano wierteł i środków wybuchowych na całej powierzchni przekroju tunelu. W pierwszej fazie wykonywano obudowę wstępną, która doprowadzała do samonośności górotworu, a następnie obudowę stałą, żelbetową o grubości, 40 cm.
W tunelu zaprojektowano pięć par wentylatorów strumieniowych, montowanych do stropu w rozstawie co 135 m, oraz dwa wentylatory w tunelu ewakuacyjnym, rozmieszczone w okolicach portali. System wentylacji ma za zadanie pracę w trybie normalnej eksploatacji, jak i pracę w przypadku pożaru. W przypadku wystąpienia awarii uruchamia się system nagłośnienia ewakuacyjnego. System kamer dostosowany jest do uzyskania ciągłości obrazu na całej trasie tunelu, obraz z kamer jest przesyłany do pomieszczeń monitoringu.
Wartość inwestycji odcinka S69 Szare – Laliki to 391 mln zł, a koszt budowy samego tunelu wyniósł 147,2 mln zł.
Generalnym wykonawcą tunelu w Lalikach była słowacka firma Doprastav a.s.