Złoty Stok - największe i najstarsze w Polsce zagłębie złota. Jego historia sięga czasów średniowiecza. Pierwszy zapis o prowadzonych tu robotach wydobywczych pochodzi z 1273 roku - jest to przywilej wydany przez księcia Henryka IV Probusa na poszukiwania górnicze, nadany klasztorowi Cystersów w Kamieńcu Ząbkowickim. W XV w. kopalnie złotostockie znane były jako najbardziej rentowne kopalnie na Śląsku. Największy jednak rozkwit górnictwa złota przypada na wiek XVI, kiedy z Ząbkowic Śląskich przeniesiono tu mennicę książęcą i zaczęto bić złote dukaty. W ówczesnym okresie w Złotym Stoku czynnych było 190 kopalń, dostarczających około 8% całej europejskiej produkcji złota. Niecały wiek później powszechny rozgłos w kraju i poza jego granicami nadała miastu pierwsza na świecie próba odstrzału skał przy użycia czarnego prochu strzelniczego. Gorszym okresem był dla kopalni bez wątpienia XVII wiek, kiedy miasto nawiedzały katastrofy górnicze, pożary i zarazy. Istotnym przełomem okazało się jednak wydobycie i przeróbki rud arsenu dokonane przez aptekarza i alchemika Hansa Schärffenberga. Za jego udziałem ruszyła szeroko zakrojona produkcja arszeniku, którego głównym światowym dostawcą przez ponad sto lat stał się Złoty Stok, a którego wartość trzykrotnie przekraczała wartość wyprodukowanego tam złota. Kiedy jednak zapasy rudy arsenu zostały wyczerpane, kopalnia oraz huta upadły. Patentem Złotego Stoku, zapewniającym miastu nie mały rozgłos było także - w pierwszej połowie XIX w. - opracowanie przez Plattnera sposobu produkcji złota, polegające na chlorowaniu wyprażonej rudy, a następnie wysługiwaniu czystego złota ze związków chlorkowych. II wojna światowa skazała kopalnię na niemieckich zarządców, ale nie poczyniła znaczących zniszczeń. Dopiero w 1962 r. z niewyjaśnionych do dziś przyczyn, została ona definitywnie zamknięta - decyzja o jej likwidacji budziła wątpliwości zwłaszcza, że roczny dorobek kopalni utrzymywał się do 1961 roku na poziomie 20-30 kg złota, dopiero po 1961 roku spadając do ok. 7 kg na rok. W całym siedemsetletnim życiu kopalni wydobyto z niej łącznie ok. 16 ton czystego złota. Decyzja o zamknięciu kopalni przesądziła jej los – całkowicie zatopiona przez wodę, pozostała zapomniana na 34 lata, do czasu kiedy pojawił się pomysł uczynienia z niej jednej z najlepszych atrakcji turystycznych Dolnego Śląska.