W roku 1967 ukończył Technikum Budowlane w Rzeszowie w specjalności budownictwo ogólne. W latach 1967-1972 studiował w Politechnice Krakowskiej na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej, uzyskując dyplom magistra inżyniera w zakresie budownictwa sanitarnego w specjalności zaopatrzenie wodę i usuwanie ścieków.
Od roku 1972 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym Politechniki Krakowskiej na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej do roku 1991, pełniąc przez dwie kadencje funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Inżynierii Sanitarnej ds. dydaktyki, a do roku 2000 na Wydziale Architektury kierując Zespołem Infrastruktury i Instalacji Budowlanych w Instytucie Projektowania Architektonicznego.
Pracę doktorską obronił z wyróżnieniem w roku 1983 na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej Politechniki Krakowskiej, a w roku 1993 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej w dyscyplinie inżynieria środowiska w specjalności wodociągi i kanalizacja.
Posiada bogate doświadczenie naukowo-badawcze i dydaktyczne pracując w sześciu uczelniach na siedmiu wydziałach, pełniąc w tym czasie różne funkcje oraz prowadząc wszystkie rodzaje zajęć z 17 przedmiotów. W latach 1994-1999 pracował w Politechnice Częstochowskiej, pełniąc między innymi funkcje kierownika Zakładu Wodociągów i Kanalizacji, przewodniczącego Senackiej Komisji ds. Statutu, członka dwóch Senackich Komisji Mienia i Finansów oraz Kadr. W roku 1997 został wybrany pierwszym dziekanem Wydziału Inżynierii i Ochrony Środowiska i już po dwóch latach uzyskał prawa doktoryzowania na kierunku inżynieria środowiska.
W roku 1999 podjął pracę w Politechnice Rzeszowskiej, pracując jednocześnie w Politechnikach – Krakowskiej i Świętokrzyskiej w Kielcach oraz w WSP w Częstochowie na stanowisku profesora nadzwyczajnego. W latach 2004-2006 pracował w Zakładzie Ekologii i Ochrony Środowiska Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, a od roku 2006 pracuje na Wydziale Architektury i Sztuk Pięknych w Akademii Krakowskiej.
Działalność naukową skupia na formułowaniu podstaw teoretycznych opisu transportu i akumulacji wody i ścieków w różnych systemach wodociągowych i kanalizacyjnych. Opracował podstawy naukowe i programy komputerowe do symulowania procesu retencjonowania ścieków w zbiornikach klasycznych i 3 generacji innowacyjnych zbiorników wielokomorowych. Sformułował modele hydrauliczne i matematyczne funkcjonowania 11 opatentowanych zbiorników w grawitacyjnych systemach kanalizacji. Badania te bazują na rachunku optymalizacyjnym i stały się podstawą do opracowania metody wyznaczania optymalnego wariantu inwestycyjnego współdziałania dowolnego rozwiązania z grupy innowacyjnych zbiorników retencyjnych z siecią kanalizacyjną. Najbardziej wartościowy dorobek naukowy zaprezentował w publikacji książkowej nt. Multi-chamber storage reservoirs in the sewerage system z recenzjami znanych specjalistów ze Szwecji, USA i Rosji oraz w ostatniej monografii nt. Modelowanie wielokomorowych zbiorników retencyjnych w kanalizacji, a także w 23 artykułach anglojęzycznych, w tym 11 własnych i 12 opublikowanych wspólnie z naukowcami z Polski, Niemiec, Szwecji i Rosji.
Jest autorem 137 i współautorem 117 artykułów i referatów opublikowanych w 9 językach i 5 monografii i podręcznika akademickiego. Na inżynierskie osiągnięcia twórcze składa się 18 patentów i 7 zgłoszeń patentowych z zakresu wielokomorowych zbiorników retencyjnych w kanalizacji, wielostrefowych układów wodociągowych z odzyskiem energii, wielofunkcyjnych pompowni kanalizacyjnych, filtrów pośpiesznych o zmiennej wydajności i metod renowacji studzien wierconych.
Jest promotorem 207 prac dyplomowych w pięciu uczelniach krajowych i ma 6 dyplomantów w Rosji, Niemczech i w Szwecji. Jego monografia wydana w języku angielskim została przetłumaczona na język niemiecki i jest wykorzystywana szeroko w pracy dydaktycznej w uczelniach niemieckich.
Prowadził wykłady i seminaria dla słuchaczy studiów doktoranckich w 4 uczelniach zagranicznych z tematyki Optimal design of storage tanks in urban drainage w Politecnico di Milano – Włochy, Indian Institute of Technology Kanpur – Indie, Royal Swedish Academy of Engineering Sciences – Szwecja oraz Sankt Petersburg State University of Architecture and Civil Engineering – Rosja.
Od roku 1978 prowadzi owocną współpracę międzynarodową z naukowcami ponad 50 uczelni i ośrodków naukowo-badawczych w 12 krajach. Odbył 67 misji profesorskich, staży naukowych i brał udział w tematycznych seminariach naukowych, będąc też koordynatorem 9 umów międzyrządowych.
Brał udział w 35 zagranicznych i 57 krajowych konferencjach i sympozjach naukowych, 11 wystawach osiągnięć polskiej nauki i techniki i 5 światowych wystawach wynalazków i technologii, gdzie prezentował wyniki badań i kilkanaście własnych i zespołowych rozwiązań patentowych.
Posiada szereg wartościowych osiągnięć w skali światowej, za co był wielokrotnie nagradzany medalami, dyplomami i pucharami na światowych wystawach i sympozjach, a do najwartościowszych należy zaliczyć docenienie jego patentów i wyników badań naukowych między innymi w Japonii (dwukrotnie), Anglii (trzykrotnie), USA i Bułgarii, a także przez Przewodniczącego KBN (dwukrotnie). Jego przygoda z nauką i techniką międzynarodową ma swą genezę i motywację do aktywności w organizowanych wystawach osiągnięć nauki i techniki przez Ośrodek Postępu Technicznego w Katowicach, gdzie zdobył pierwsze laury. Uzyskał też wiele nagród nadanych przez Rektorów Politechnik: Krakowskiej (7), Częstochowskiej (2) i Rzeszowskiej (6).
Karierę naukową umiejętnie łączy z praktyczną działalnością zawodową. Już w czasie studiów od roku 1970 pracując na stanowisku projektanta, po ostatni okres kierując zespołem projektantów wykonuje 5 projektów technicznych pod klucz zrealizowanych inwestycji wraz z nadzorem autorskim. Od roku 1993 jest rzeczoznawcą Ministra Środowiska w zakresie gospodarki wodnej, a od roku 2001 pełni funkcję biegłego Wojewody Małopolskiego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko.
W swym dorobku zawodowym ma też ponad 70 ekspertyz, opinii i ocen oraz ponad 100 zrealizowanych projektów architektonicznych i konstrukcyjnych. Współuczestniczył w 29 pracach naukowo-badawczych i kierował dwoma grantami badawczymi KBN i MNiSW. Podpisał umowę licencyjną na stosowanie 3 autorskich patentów i jest autorem projektów i wdrożeń wielokomorowych zbiorników w zrealizowanych inwestycjach kanalizacyjnych w Głogowie i Opolu.
Od roku 1987 jest członkiem Sekcji Inżynierii Sanitarnej Komitetu ILiW PAN i Komitetu Inżynierii Środowiska PAN (od 2007) oraz International Academy of Ecology and Life Protection Sciences (od 1995), International Network of Engineers and Scientists for Global Responsibility (od 1996).
Pracując 10 lat w Politechnice Rzeszowskiej może poszczycić się wieloma osiągnięciami, w tym także w rozwoju młodej kadry naukowej, będąc promotorem 2 obronionych rozpraw doktorskich w Polsce i w Rosji i trzeciego doktoranta z Niemiec, którego obronę przewidziano w roku 2010 w Politechnice Wrocławskiej. Jest też koordynatorem 3 umów międzyrządowych ze Szwecją, Rosją i z Włochami.
W roku 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk technicznych, a w roku 2006 zorganizował i objął funkcję kierownika Katedry Infrastruktury i Ekorozwoju. W roku akademickim 2007/08 uruchamia nową specjalizację i kierunek dyplomowania pn. Infrastruktura i Ekorozwój na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska Politechniki Rzeszowskiej.

prof dr. hab. inż. Józef Dziopak

PUBLIKOWANE ARTYKUŁY

Infrastruktura komunalna a zrównoważony rozwój terenów zurbanizowanych - INFRAEKO 2008
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak

Rozwój infrastruktury komunalnej w świetle zasad zrównoważonego rozwoju - INFRAEKO 2009
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak

Rozdzielność sieci – szanse i nowe trendy w kanalizacji, rozmowa z Jackiem Nalaskowskim i Józefem Dziopakiem
Bernarda Ambroża-Urbanek, Nowoczesne Budownictwo Inżynieryjne

O powodzi od początku do końca
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak

Wynalazki zespołu prof. Dziopaka
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak, Politechnika Rzeszowska, Katedra Infrastruktury i Ekorozwoju

Zbiornik infiltracyjno-retencyjny ścieków deszczowych
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak, mgr inż. Joanna Hypiak, dr inż. Daniel Słyś, Politechnika Rzeszowska, Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska, Katedra Infrastruktury i Ekorozwoju

Rurowy zbiornik retencyjny ścieków deszczowych
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak, mgr inż. Agnieszka Stec, dr inż. Daniel Słyś, Politechnika Rzeszowska, Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska, Katedra Infrastruktury i Ekorozwoju

Zbiornik infiltracyjno-retencyjny ścieków deszczowych – innowacyjne udoskonalenia na tle stosowanych rozwiązań
prof. dr hab. inż. Józef Dziopak, mgr inż. Joanna Hypiak, dr inż. Daniel Słyś, Katedra Infrastruktury i Ekorozwoju, Wydział Budownictwa i Inżynierii, Politechnika Rzeszowska