Numery NBI - NBI

NBI 1(28) styczeń-luty 2010

Fri, 15 Jan 2010 12:53:51 +0100

Okoliczności towarzyszące początkom roku sprzyjają takiemu spojrzeniu, skoro 2010 r. przywitał nas największymi opadami śniegu w USA i Europie od dziesięcioleci, a w Polsce mamy największy od lat deficyt budżetowy (20 tysięcy zł na głowę statystycznego Polaka). Takich rekordów, na których powstanie mamy wpływ, albo które są od nas zupełnie niezależne, jak pogoda (nie wiem, co na to zwolennicy teorii o wpływie działalności przemysłowej na zmianę klimatu!) jest nad wyraz dużo.

Niestety, nie uzyskałem odpowiedzi na pytanie, czy największy skandal minionego roku w polskim drogownictwie będzie miał skutki prawne. Mam na myśli przetarg na budowę odcinka autostrady A2 Łódź – Warszawa od Strykowa do Konotopy, który wygrało konsorcjum chińskich fi rm z liderem China Overseas Engineering Group Co. Ltd. Ogólnopolska Izba Gospodarcza Drogownictwa złożyła do Komisji Europejskiej skargę na to konsorcjum, zarzucając mu nieuczciwą konkurencję. Według Izby, doszło do dumpingu, bowiem cena zaproponowana przez Chińczyków jest zaniżona o minimum 600 mln zł. „W sposobie przygotowania oferty przez konsorcjum chińskich przedsiębiorstw można przyjąć, że oferent ten z góry założył poniesienie strat podczas realizacji tej inwestycji” – napisali przedstawiciele Izby w liście do przewodniczącego KE Jose Barroso. Na początku stycznia przyszła odpowiedź z Brukseli, że KE nie zajmie się skargą, ponieważ odcinek ten nie jest budowany z funduszy unijnych. Dodam, że sprawa tego przetargu wciąż bulwersuje całe środowisko – mówi o tym w wywiadzie branżowym tej edycji „NBI”, którego lekturę serdecznie polecam, Zygmunt Pater, prezes zarządu PRM „Mosty-Łódź” SA.

Z cyklu „naj” wart uwagi jest z pewnością sondaż, który przeprowadziliśmy wśród największych spółek wodociągowych w kraju. Skala realizowanych przez nie inwestycji jest naprawdę imponująca. Nie znaczy to jednak, że branża nie ma problemów. Apetyty szybko przerosły możliwości sfi nansowania inwestycji, zwłaszcza segmentu kanalizacyjnego Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych. Pieniądze unijne nie wystarczą, a krajowego uzupełnienia może zabraknąć. Antoni Tokarczuk, dyrektor Izby Gospodarczej „Wodociągi Polskie, ostrzega: „Kilkudziesięciomilionowe inwestycje nie są przedmiotem należytej uwagi ani tego, ani poprzednich rządów. Cały rząd debatuje nad budową autostrad, co jest jeszcze zrozumiałe. Ale to, że piłka nożna i organizacja Euro 2012 całkowicie odwraca uwagę rządu od inwestycji wodno-kanalizacyjnych, to budzi niepokój. Odczuwamy to, chociażby po wzroście kosztów inwestycji, jak nieprzemyślane do końca zobowiązania w imię rzekomej promocji Polski mogą nadwyrężyć nasze możliwości. Emocje Euro miną, a pozostaną koszty utrzymania potężnych obiektów sportowych i perspektywa ogromnych kar za zaniedbanie w ochronie środowiska, w tym za niewywiązanie się ze zobowiązań w gospodarce wodno-ściekowej”. Ciekaw jestem Państwa opinii na tę, co tu kryć, ostrą krytykę – by wyrobić sobie pogląd, koniecznie powinni Państwo przeczytać cały materiał.

Nie mogę odmówić sobie przyjemności zarekomendowania artykułu o inwestycji, której powstanie „NBI” śledzi od początku – węzła Gliwice – Sośnica. Jestem konsekwentny, zatem jest to relacja z cyklu „naj”. Węzeł ten jest największym węzłem w Polsce, a być może i w Europie, gdyż najprawdopodobniej ustępuje wielkością tylko węzłowi drogowemu w Wielkiej Brytanii. O przebiegu budowy, nieoczekiwanych trudnościach i efekcie końcowym pisze na naszych łamach Jerzy Dyrka z fi rmy J&P AVAX SA, kierownik tej budowy.

A patrząc z szerszej perspektywy, padł kolejny rekord wysokości drapacza chmur. Najwyższy obecnie budynek świata – Burj Dubai (Wieża Dubaju) – liczy 828 m. Termin jego otwarcia przekładano kilkakrotnie z powodu kryzysu gospodarczego i bankructwa firm wykonawczych. Pierwotnie wieżowiec miał być otwarty w 2008 r., potem we wrześniu 2009 r., ostatecznie nastąpiło to 4 stycznia 2010 r. Mówi się, że ten gigantyczny drapacz chmur stanie się jednym z największych pomników kończącej się epoki wielkich, niekontrolowanych spekulacji na światowych rynkach nieruchomości. Czyżby więc Burj Dubai miała na długo zachować palmę pierwszeństwa wśród najwyższych budynków świata?
O tych i innych rekordach przeczytają Państwo w tym numerze – zapraszam do lektury!

Mariusz Karpiński-Rzepa
Redaktor naczelny

NBI 2(29) marzec-kwiecień 2010

Sat, 13 Mar 2010 11:34:33 +0100

Budowle podziemne, a zwłaszcza tunele komunikacyjne, są narzędziem do rozwiązywania wielu problemów współczesnych miast, takich jak m.in. przeciążenie tras komunikacyjnych ciężkim transportem samochodowym i konieczność rozbudowywania tych tras, tworzenie warunków do rozwoju zintegrowanej komunikacji publicznej (metro, podziemny tramwaj, przystanki autobusu) zastępującej prywatny transport, niedostatek terenów rekreacyjnych. W tunelach zbiorczych można umieścić i łatwo kontrolować całą techniczną infrastrukturę miejską (kable, przewody różnych mediów itp.). Wzorem innych krajów, powinniśmy dążyć do tego, aby tunele były obiektami wielofunkcyjnymi. Dobrym przykładem wieloaspektowego wykorzystania budowli podziemnej jest miejski tunel autostradowy w stolicy Malezji, Kuala Lumpur, który w okresach silnych opadów deszczu pełni funkcję burzowca i częściowo zbiornika retencyjnego.

Widać wyraźnie, że polscy inwestorzy mają świadomość konieczności rozwijania budownictwa podziemnego, zarówno kubaturowego, jak i komunikacyjnego. 5 marca oddano do ruchu odcinek drogi ekspresowej S69 Szare – Laliki, przebiegający częściowo pierwszym pozamiejskim tunelem drogowym w Polsce. Tunel drogowy w Lalikach liczy 678 m. Budowano go dwa lata, a jego zadaniem jest przeprowadzenie trasy przez Sobczakową Grapę (766 m n.p.m.) w Beskidzie Żywieckim. Obszerną relację z uroczystości uruchomienia tunelu przedstawimy w następnym numerze naszego magazynu. Jednak już teraz mogą Państwo przeczytać niezwykle interesujące artykuły poświęcone problematyce budownictwa podziemnego, która zajęła wiodące miejsce w tym wydaniu „NBI”.
Szczególnie polecam artykuł Wojciecha Grodeckiego z Podkomitetu Budownictwa Podziemnego Polskiego Komitetu Geotechniki pod znamiennym tytułem Dlaczego budować pod ziemią?. Wśród wielu powodów, które padają w tym bardzo interesującym materiale, jest też argument finansowy. „Należy starać się zwalczać dość powszechny pogląd, że budowle podziemne są wielokrotnie droższe od innych rozwiązań infrastrukturalnych. Pogląd ten jest oparty na prostym policzeniu jedynie kosztów inwestycyjnych, bez uwzględnienia porównawczych kosztów eksploatacyjnych i społecznych, faktu zajmowania przez te budowle znacznie mniejszej, kosztownej powierzchni terenu” – pisze Wojciech Grodecki i dodaje: „W odróżnieniu od wiaduktów, estakad czy kładek, tunele nie stanowią obcego elementu w krajobrazie miasta, nie zamykają perspektywy ulic, nie zasłaniają widoku ciekawych budowli naziemnych”.
W stronę budownictwa podziemnego, zwłaszcza tuneli drogowych i kolejowych, zwraca się szerszym frontem Przedsiębiorstwo Budowy Kopalń PeBeKa SA, główny wykonawca szybów w polskim górnictwie miedziowym, ale też budowniczy tunelu szlakowego warszawskiego metra B23 i ostatniej stacji I linii – A23 Młociny oraz infrastruktury podziemnej krakowskiego Szybkiego Tramwaju, a wkrótce także tunelowej łącznicy do lotniska Okęcie. Prezes firmy Jacek Kulicki podkreśla w wywiadzie, że PeBeKa dysponuje technologiami i umiejętnościami potrzebnymi do wykonania niemal każdego zlecenia związanego z budownictwem metropolitalnym, które staje się dzisiaj ważnym elementem krajobrazu współczesnych miast, gdyż coraz więcej inwestycji realizowanych jest w obrębie wielkich aglomeracji – tętniących życiem organizmów o skomplikowanej infrastrukturze.
Wraz z rozwojem budownictwa podziemnego dynamicznie rozwijają się służące mu technologie. O możliwościach, jakie daje stosowanie niekonwencjonalnych urządzeń tarczowych, tj. o przekroju niekołowym, pisze dr Agata Zwierzchowska. Podając liczne przykłady, wskazuje, że przy użyciu nowych technologii można wbudować tunele o różnych kształtach, które zapewniają zmniejszenie niewykorzystanej przestrzeni w przekroju, a nawet wbudować dwa lub trzy tunele równolegle obok siebie.
Za dynamicznym rozwojem tego segmentu budownictwa podąża całe jego otoczenie. Budowa dużych obiektów kubaturowych, dróg i linii kolejowych czy linii metra wiąże się m.in. z wykonywaniem i projektowaniem głębokich wykopów. Tu polecam Państwu artykuł prof. Anny Siemińskiej-Lewandowskiej, która szczegółowo omawia zagadnienia doboru obudowy wykopów, metod budowy oraz projektowania ścian wykopów.

Mariusz Karpiński-Rzepa
Redaktor naczelny

NBI 3(30) maj-czerwiec 2010, wydanie jubileuszowe

Wed, 19 May 2010 16:33:45 +0200

A co jeszcze przygotowaliśmy? Zgodnie z obietnicą daną w poprzednim numerze, przedstawiamy nowo oddany do użytku tunel Emilia w Lalikach, pierwszy pozamiejski tunel drogowy w Polsce, wydrążony we fliszu Sobczakowej Grapy. Imponujący przestrzenią, dobrze oświetlony i bezpieczny dla kierowców, jest pierwszą z zaplanowanych w tym rejonie inwestycji drogowych, które skrócą i ułatwią dojazd w Beskidy i dalej na Słowację. Generalnym wykonawcą tunelu w Lalikach była słowacka firma Doprastav a.s.
Wiosna to początek sezonu budowlanego. Wiele miejsca poświęcamy zatem wielkim inwestycjom drogowym, jak np. Trasa Mostu Północnego, która budowana jest już równo rok, oraz inwestycjom kubaturowym, jak Stadion Narodowy – obiekt zainteresowania całego społeczeństwa. Ciekawą analizę sytuacji w drogownictwie ostatnich 20 lat przynosi artykuł Dynamika rozwoju budownictwa i drogownictwa w Polsce. Jego autorzy wskazują na fakt występowania kryzysów w budownictwie, powtarzających się dość regularnie co 8–10 lat, a także próbują odpowiedzieć na pytanie, w którym miejscu tej sinusoidy polskie budownictwo znajduje się obecnie.
Wiosną przyspiesza także budowa mostów. Powstają one m.in. w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie. O tych inwestycjach piszemy w numerze. Natomiast w stałym cyklu poświęconym mostom świata, pióra naszego amerykańskiego korespondenta, przeczytają Państwo porywającą relację o niezwykłych mostach 18-milionowego Szanghaju.
Jak wszyscy wiemy, maj jest miesiącem wodociągowców, a to za sprawą odbywających się w tym miesiącu w Bydgoszczy targów WOD-KAN, najważniejszej w roku imprezy tej branży. Z tej okazji piszemy m.in. o postępach w rozbudowie i modernizacji OŚ „Czajka” w Warszawie i fenomenalnym programie wdrażanym przez stołeczne Wodociągi, tzw. modelu matematycznym sieci kanalizacyjnej i wodociągowej. Z kolei Wodociągi Krakowskie podsumowują dobiegający końca, a realizowany od 2006 r., program modernizacji gospodarki wodno-ściekowej w Krakowie – etap I, współfinansowany przez UE. Uzyskana poprawa wydajności i niezawodności systemu poprawiła standard życia mieszkańców w rejonach objętych zakresem projektu oraz przyczyniła się do lepszej ochrony środowiska przyrodniczego.
Na zakończenie chciałbym serdecznie podziękować wszystkim Czytelnikom za zainteresowanie pismem, cenne uwagi i przywiązanie do naszego tytułu, czego doświadczamy już od pięciu lat. Autorom spoza zespołu redakcyjnego bardzo dziękuję za fachowe teksty, a Reklamodawcom za zaufanie, że pismo dobrze realizuje nie tylko funkcje informacyjne, ale i także skutecznie promuje ich firmy.

Bądźmy nadal razem!

Mariusz Karpiński-Rzepa
redaktor naczelny

NBI 4(31) lipiec-sierpień 2010

Tue, 20 Jul 2010 16:59:21 +0200

Nieszybko będziemy mogli o zapomnieć o tym kataklizmie, bowiem zdaniem specjalistów straty powodziowe obniżą wzrost gospodarczy zarówno w 2. kwartale, jak i w całym 2010 r. Chociaż w 3. kwartale może wystąpić zwiększony popyt na materiały i usługi budowlane, to straty z 2. kwartału nie zostaną odrobione i tym samym zaważą o niższym wzroście gospodarczym w całym roku.
Pytanie, czy powinniśmy o niej zapomnieć. W moim głębokim przekonaniu – nie, i to nie tylko z powodu współczucia dla tysięcy osób, które długo będą odbudowywać zniszczone domy i których obecne położenie, jak mówią, jest gorsze niż w okresie samej powodzi. Chodzi o to, aby wyciągnąć wnioski i lepiej zabezpieczyć się na wypadek podobnej katastrofy w przyszłości.
Wierzę, że ta powódź nie pozostawiła nikogo obojętnym, a sam będąc jej skutkami bardzo poruszony, zdecydowałem, że główne teksty tego numeru „NBI” będą dotyczyć majowo-czerwcowej powodzi, a także – wychodząc od bieżącej sytuacji – problematyki ochrony przeciwpowodziowej w Polsce. Powódź sprawiła, że znów głośno zaczęto mówić o konieczności zapewnienia finansowania i rychłej realizacji budowli przeciwpowodziowych. Przetargów związanych z typową hydrotechniką, m.in. regulacją rzek i budową zbiorników wodnych, było dotąd jak na lekarstwo. Czy nastąpi przełom w budownictwie hydrotechnicznym? Jestem przekonany, że na tego typu inwestycjach nie należy oszczędzać.
Niezwykle ciekawie mówi o tym prof. Politechniki Warszawskiej Zbigniew Kledyński, który wskazuje bezcenne przykłady dobrych rozwiązań stosowanych w Europie, zwłaszcza w Niemczech. Jako znakomity hydrotechnik wyjaśnia, jakie budowle hydrotechniczne i gdzie powinny powstać w ramach nowoczesnego systemu ochrony przeciwpowodziowej w Polsce. Profesor przypomina, że mamy obowiązek wdrożyć tzw. dyrektywę powodziową, na poziomie map terenów zalewowych i map ryzyka powodziowego do 2013 r., a na poziomie planów zarządzania ryzykiem do 2015 r. „Same mapy to dopiero instrument do tworzenia racjonalnych planów działań, wymagających mozolnego wdrażania latami i za duże pieniądze, których dziś nikt nie może odpowiedzialnie oszacować” – podkreśla.
Bardzo wyraziste poglądy na ten temat ma prof. Józef Dziopak z Politechniki Rzeszowskiej. W artykule O powodzi od początku do końca pisze o „ukamieniowaniu” niektórych odcinków rzek i krytycznie wypowiada się o prowadzonej od kilkudziesięciu lat fatalnej w skutkach, jego zdaniem, ich regulacji.
Skalę zniszczeń w infrastrukturze drogowej opisuje szczegółowo Tomasz Orłowski z Polskiego Kongresu Drogowego. Inwentaryzuje też zalane przez wodę place budowy nowych autostrad i dróg ekspresowych, które miały być przygotowane na Euro 2012.
Tegoroczna powódź to nie tylko tysiące kilometrów kwadratowych zalanych obszarów, ale i nadzwyczaj liczne osuwiska. Temu zjawisku poświęcamy więc dużo uwagi w tym numerze, poruszając m.in. problemy z opracowaniem prawidłowego pod względem technicznym projektu zabezpieczenia osuwiska.
Z szerokiej palety interesujących tekstów na zakończenie wybrałem dla Państwa raport o stanie budownictwa w 1. połowie 2010 r. Wyniki badań przeprowadzonych na potrzeby tego opracowania świadczą o poprawie nastrojów w branży. Oby zatem potwierdziły się te krzepiące sygnały o odbudowie koniunktury w budownictwie. Życząc tego Państwu i sobie, serdecznie pozdrawiam.

Mariusz Karpiński-Rzepa
redaktor naczelny

NBI 5(32) wrzesień-październik 2010

Thu, 16 Sep 2010 18:05:45 +0200

Głównym celem strategii jest zmiana polskiej gospodarki na wysoce konkurencyjną, opartą na wiedzy i współpracy, oferującą nowe miejsca pracy. Działania państwa na rzecz zwiększenia innowacyjności i efektywności gospodarki zostały ujęte w dwóch obszarach. Pierwszy dotyczy poprawy warunków dla rozwoju konkurencyjnej i efektywnej gospodarki, tj. lepszych warunków makroekonomicznych, lepszego prawa, wysokiej jakości administracji i infrastruktury, drugi natomiast określa działania bezpośrednie podnoszące efektywność pracy, wiedzy, kapitału i zasobów naturalnych.
Mamy nie tylko pobudzić do innowacyjności polską gospodarkę, ale i stymulować takie procesy w Europie. Ten ambitny cel wskazał przewodniczący Parlamentu Europejskiego Jerzy Buzek, mówiąc niedawno, że jednym z najważniejszych zadań polskiej prezydencji w UE ma być wzmocnienie unijnej gospodarki dzięki innowacyjności i konkurencyjności.
A chociaż pod względem konkurencyjności Polska awansowała w ciągu roku o siedem miejsc, na 39 pozycję spośród 133 krajów badanych przez World Economic Forum (WEF), to innowacje i wdrożenia nowych technologii idą nam opornie. Świadczą o tym statystyki prezentowane przez organizacje międzynarodowe. Wśród czynników mogących spowodować spadek Polski w rankingu, WEF wskazuje m.in. zbyt mały postęp w zakresie technologii.
O potrzebie wzrostu innowacyjności dyskutuje też branża budowlana. Prof. Dariusz Sybilski z IBDiM podkreśla, że jedną z barier hamujących innowacyjność są przepisy Prawa zamówień publicznych. „Specyfikacje przetargowe są przygotowywane przez biura projektów, a firmy wykonawcze nie mogą wprowadzać zmian. To poważny błąd, gdyż projektanci nie mają obowiązku śledzić innowacji. Trzeba dać większą swobodę wykonawcy, to on powinien proponować technologie i uzgadniać szczegóły techniczne z inwestorem i z projektantem. Wygrać kontrakt po najniższej cenie to nie wszystko, powinno się generować rozwiązania innowacyjne” – wyjaśnia profesor w wywiadzie na łamach tego numeru „NBI”. Podczas październikowych targów INFRASTRUKTURA 2010 będzie prowadził forum Moja Innowacja 2010, którego celem jest prezentacja innowacyjnych rozwiązań technologicznych przez polskie przedsiębiorstwa.
Zależy na tym wielu firmom, chcącym trwale zaistnieć na polskim rynku. Przykładem osiągnięć, których by nie było, gdyby nie dążenie do innowacyjności, wprowadzania nowych materiałów i technologii, jest postęp w budowie mostów w Grudziądzu i Czerniewicach w ciągu autostrady A1. Piszemy o tym w tym numerze. Budowa pierwszej nitki mostu w Czerniewicach była realizowana przez sześć lat. Dzisiaj dwa razy dłuższy most potrafimy wybudować w ciągu dwóch i pół roku, a identyczny ustrój nośny w półtora roku – mówią przedstawiciele wykonawcy inwestycji, firmy Skanska NDI j.v. Na całym koncesyjnym odcinku A1, zarządzanym przez spółkę GTC SA, powstanie w sumie ponad 150 obiektów mostowych, z których największy jest budowany pod Grudziądzem. Będzie to najdłuższa tego typu konstrukcja w Polsce. Całkowita długość obiektu, liczona w osiach skrajnych podpór, wyniesie 1954 m. Przęsło nurtowe nad Wisłą o długości 180 m będzie najdłuższym żelbetowym przęsłem w kraju. Rekordowa jest również długość estakady wykonywanej z jednego stanowiska w technologii nasuwania podłużnego (991 m).
Z zakresu budownictwa infrastrukturalnego szczególnie polecam także interesujące relacje z budowy węzła autostradowego Stryków, tunelu Okęcie, a także raport Budownictwo drogowe w Europie Środkowej, rzadko bowiem mamy okazję dowiedzieć się, jak z budową dróg radzą sobie inne kraje byłych demoludów. Natomiast po niedawnej wielkiej powodzi warto zastanowić się, czy budowa kanału ulgi w Krakowie jest dobrym pomysłem na zabezpieczenie miasta przed powodzią, o czym pisze prof. Józef Dziopak.
Zapraszam do lektury!

Mariusz Karpiński-Rzepa
redaktor naczelny

NBI 6(33) listopad-grudzień 2010

Sun, 21 Nov 2010 15:25:32 +0100

W gospodarce nadal bazowaliśmy na opinii „zielonej wyspy” na gospodarczej mapie Europy. Ten slogan ukuł rząd w 2009 r., kiedy Polska, w odróżnieniu od innych, pogrążonych w recesji europejskich gospodarek, notowała dodatnią dynamikę PKB. Stało się tak za sprawą deprecjacji złotego i wzrostu polskiego eksportu. Eksperci podkreślają jednak, że budowanie przez rząd wizerunku Polski jako „zielonej wyspy” jest nieuzasadnione. Pomimo wzrostu PKB (który jest tylko jednym ze wskaźników branych pod uwagę w ocenie stanu gospodarki), nasz kraj notuje wciąż wysokie bezrobocie i ogromny deficyt budżetowy. Nasze długi (ponad 700 mld zł) rosną w zastraszającym tempie, nie nadążamy ze spłatą odsetek, na te spłaty pożyczamy kolejne pieniądze od banków – to klasyczna spirala długów. Długoterminowy dług Polski, sięgający 1550% PKB, jest prawie dwa razy wyższy niż Grecji, którą od bankructwa uchroniła jedynie pomoc innych krajów Unii Europejskiej. A w czasie, gdy pozostałe kraje UE przygotowywały pakiety oszczędnościowe i wdrażały reformy, polskie władze zajmowały się lansowaniem nieprawdziwej teorii „zielonej wyspy” i beztrosko marnowały czas. Ratowanie sytuacji przez podnoszenie podatków, co obecnie wprowadza rząd, nie uzdrowi finansów państwa, ale jak zauważają eksperci, przyczyni się do spadku elastyczności gospodarki i wydłuży okres jej restrukturyzacji.
Mogą więc cieszyć się wszyscy ci inwestorzy, którym już udało się doprowadzić do końca procesy inwestycyjne. Należy do nich Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji SA w Krakowie, które zakończyło właśnie siedmioletni program inwestycyjny, współfinansowany ze środków UE. Kraków dysponuje w pełni komplementarnym systemem oczyszczania ścieków (nowoczesną i rozbudowaną do potrzeb oczyszczalnią) oraz systemem zagospodarowania pozostałości pościekowej (stacją STUO), stając się dzięki temu jedynym dużym miastem w Polsce, które tak kompleksowo rozwiązało problemy gospodarki ściekowej.
Czy warszawiacy mają powody do niepokoju z powodu słabych postępów przy budowie II linii metra, tzw. odcinka centralnego? Słychać plotki, że budowa się wlecze. W tekście poświęconym tej ciekawej i ważnej inwestycji przedstawiamy informacje uzyskane od wykonawcy, którym jest konsorcjum włoskiego Astaldi, tureckiego Gülermaka oraz Przedsiębiorstwa Budowy Dróg i Mostów Sp. z o.o. z Mińska Mazowieckiego.
W przypadku obu wspomnianych inwestycji, a także innych, które opisujemy w numerze, jak np. budowa kolektorów do warszawskiej oczyszczalni ścieków „Czajka”, duże znaczenie mają technologie bezwykopowe. O skali ich wykorzystania w Polsce mówi w wywiadzie numeru prof. Cezary Madryas z Politechniki Wrocławskiej. Już sam tytuł – Podziemne rekordy inżynieryjne – daje przedsmak tego artykułu.
Niewątpliwie wielkim rekordem inżynieryjnym jest zakończenie drążenia najdłuższego kolejowego tunelu na świecie, Gotthard Base Tunnel w Alpach Szwajcarskich, wykonywanego przez ogromne maszyny TBM. Relację z tego wydarzenia zamieszczamy w numerze. Wciąż nowych, niezwykłych rekordów w budownictwie inżynieryjnym dostarcza Azja. Tym razem nasz amerykański korespondent opisuje niezwykłe mosty Seulu.
Na zakończenie, pozostając w klimacie swego rodzaju podsumowania mijającego roku, dodam, że w 2010 r. nasze wydawnictwo obchodziło pięciolecie istnienia. Pozwoliliśmy sobie odnotować ten fakt w specjalnym, jubileuszowym wydaniu („NBI” 2010, nr 3 [30], maj–czerwiec), zwracając przy tym uwagę na wkład w rozwój pisma osób, firm i instytucji, które z nami stale współpracują. Podczas tegorocznych targów INFRASTRUKTURA zostaliśmy wyróżnieni za „pięć lat niezachwianego istnienia na rynku i budowania pozycji”. A skoro tak, to nie pozostaje nam nic innego, jak pracować równie ambitnie jak dotąd, a nawet jeszcze prężniej, w roku 2011 i następnych!
Życzę miłej lektury.

Mariusz Karpiński-Rzepa
redaktor naczelny